Selecteer een pagina

Luisteren naar je lichaam

“Ik denk dat mijn stamppotje niet zo goed is gevallen.” App ik naar mijn vriend. Een minuut later gooi ik alles er op het toilet uit. Zo, dat lucht op, dacht ik nog.

Helaas was dat het begin van een nacht lang overgeven. Om het half uur was het raak en zoals je misschien uit ervaring ook weet, op den duur komt er niks meer uit.

De druk die het overgeven op mijn rug geeft is niet normaal. Op den duur lag ik weer boven het emmertje dat ik naast mijn bed had gezet en bedacht dat het overgeven op zich niet eens het ergste was. De pijn daarna aan mijn rug was 100% erger.

De dag daarna heb ik lamlendig, leeg en gaar op de bank gelegen. Ik daalde er van, want had de week daarvoor ook op al de bank door gebracht, maar dan met hoofdpijn.

Probeert mijn lichaam me misschien iets te vertellen? Vraag ik aan vriendin B die even checkt hoe het met me gaat. Eerst die hoofdpijn en nu dit weer. Uiteraard kan B me ook niet vertellen wat er aan de hand is.

Op dag twee word ik fris en fruitig wakker. Ik sta op en denk: mooi, ik voel me weer helemaal oké! Als ontbijt eet ik een eierkoek en nadat deze goed was gevallen eet ik nog twee mariabiscuitjes en drink ik een kop thee. Een uur later lig ik weer op de bank. Ineens werd ik weer overvallen door pijn in mijn maag en extreme moeheid. Zo goed ging het dus nog steeds niet.

Daar lig ik dan weer, heel de f#cking middag op de bank. Ik slaap wat, kijk een tv-serie en speel een spelletje op mijn Ipad. Als ik niet meer weet wat ik moet doen en ik al een tijdje suf uit het raam lig te staren, vraag ik me af wat ik nu precies voel. Wat wil mijn lichaam me nou op dit moment precies vertellen?

Luister ik wel goed genoeg naar mijn lichaam? Als ik moe ben of pijn heb ga ik meestal toch door. Het leven is kort, dus waarom zou je om 20:30u naar je bed gaan als dat geen ‘normale’ bedtijd is? Om vervolgens om 22:30u (in mijn ogen wel normale bedtijd) klaar wakker in je bed te liggen omdat je over je vermoeidheid heen bent.

Het zelfde geldt voor honger en eten. Nu ik zo’n hel nacht achter de rug heb staat mijn hoofd totaal niet naar eten. Toch zie ik het 17:00u worden en vraag me uit automatisme af wat ik moet gaan avondeten, aangezien ik niks in huis heb. Na eens goed naar mijn lichaam te luisteren kom ik tot de conclusie dat mijn lichaam helemaal niet aangeeft dat ik honger heb. Het geeft aan dat ik pijn heb en dus maar beter weer kan gaan liggen.

Pijn is bij mij ook een dingetje. Ik zeg altijd dat ik wel gewend ben geraakt aan de pijn, maar de ene dag doet het toch echt meer pijn dan de andere dag. Maar als ik op die pijnlijkere dag iets gepland heb bijt ik liever mijn tanden wat meer op elkaar dan dat ik afzeg. Terwijl ik weet dat het beter is om die dag dan niets te doen. Dit is nog wel iets waar ik nog een paar keer flink mijn ‘kop voor moet stoten’ eer ik dat goed onder de knie heb.

Hoe komt dat toch dat we ‘tegenwoordig’ niet meer luisteren naar de behoeftes van ons lijf en alleen maar in ons hoofd bezig zijn. Eigenlijk leven we op routine en structuur. Op vaste tijden doen we dit of dat. Staan er helemaal niet meer bij stil of ons lichaam dat ook wilt of nodig heeft.

Ik vind het een fascinerend iets en neem me ter plekke voor om vaker stil te staan en te luisteren naar mijn lijf en niet alleen te redeneren met mijn hoofd! Wie doet er met me mee?!