Selecteer een pagina

Met je kop boven het maaiveld..

Best leuk hoor al die aandacht. Mijn verhaal, dat een journaliste bijzonder genoeg vond om te publiceren. Wat door social media en andere media weer wordt opgepakt en zelfs een kamerlid bereikt. Die vervolgens naar aanleiding van o.a. jouw situatie kamervragen wil gaan stellen.

Mensen complimenteren me met het feit dat ik zo veel lef heb en dit toch maar mooi voor elkaar heb gekregen. Ik krijg ook complimenten over het feit dat ik zo ‘sterk’ en stoer ben en een echte doorzetter. Je moet het maar durven: met je kop en je probleem in de media.

Dat ik dit ook niet normaal eng vind, dat beseffen veel mensen zich niet. Dat ik nu niet alleen door de media in de gaten word gehouden, maar waarschijnlijk ook door het UWV onder een vergrootglas wordt gelegd vind ik een spannende gedachte. Spannend in de zin van eng (dat dit duidelijk is ;)).

Het verbaast sommige ook dat ik de media niet zelf heb op opgezocht. Naar het schijnt heb ik namelijk een heel groot media netwerk. Maar dit is niet zoals het gegaan is. Ik heb een blog geschreven over mijn situatie waarin ik ‘gedwongen’ word mijn onderneming Keep Moving Forward op te geven omdat het financieel beter is om mijn handje op te houden bij de overheid. Omdat, als ik wil blijven ondernemen het me alleen maar geld zou blijven kosten, in plaats van dat het wat extra’s oplevert.

Als je je kop boven het maaiveld steekt dan kan hij er ook worden afgehakt!

Ook dit is gisteren gebeurd. Naast de vele positieve reacties heb ik ook wat nare dingen gelezen. Personen die mij helemaal niet kennen, waarschijnlijk mijn situatie niet eens begrijpen en al helemaal mijn blogposts niet hebben gelezen, geven ook hun mening over mijn situatie.

Dat mag, want iedereen heeft recht op zijn eigen mening. De journaliste had me hier ook al voor gewaarschuwd, maar stoer als ik was, zei ik “Joh, iedereen mag vinden wat hij vindt. Ze kennen mij niet dus trek ik het ook niet persoonlijk aan”.

Bah, ik vind het niet leuk om toe te geven, maar in de praktijk werkt het toch even anders.

Het steekt als iemand aan mijn intelligentie twijfelt en me beschuldigt van stommetje spelen als ik achteraf ‘betrapt’ word. Zeker omdat dit helemaal niet het punt is waar het om gaat! Ook mijn financiële situatie wordt bekritiseerd. Wat deze mensen vergeten is dat ik inderdaad mijn uitkering ten tijde van de ziektewet mocht aanvullen tot mijn laatst verdiende loon. Dat dit  70%  van mijn laatst verdiende loon was met een maximum van afgerond €1500 bruto per maand, vergeten ze even mee te rekenen. Dat is niks lieve mensen, dit betekent netto een bedrag van €846,- per maand.

Kritiek krijgen is niet leuk. Zeker niet als het komt van mensen die jou en je situatie helemaal niet kennen. Toch is het ook wel weer goed om de discussie op gang te houden.

Waar ik meer aandacht voor wil, is het feit dat het als arbeidsongeschikte financieel aantrekkelijker is om je handje op te houden bij de overheid, dan om zelf weer financieel onafhankelijk te worden door middel van een eigen onderneming. Het wordt gestimuleerd om als uitkeringsgerechtigde lekker op de bank te blijven zitten en te genieten van alle voordelen die onze verzorgingsstaat met zich mee brengt. En DAAR word ik nou boos om.

True, ik ben afgekeurd voor lichamelijke arbeid. Maar mijn hersens draaien nog op volle toeren. Het is ook waar dat het voor werkgevers erg onaantrekkelijk is om mij in dienst te nemen.  Mijn eigen tijd indelen en vanuit huis dingen doen, dat kan wel.

Ook vergeten veel mensen dat werken, in dit digitale tijdperk, ook is veranderd. Je kan de techniek tegenwoordig zo goed voor je laten werken dat je in minder tijd veel meer gedaan kunt krijgen. Het ouderwetse beeld dat je, als je bent afgekeurd, ook niks meer kan is dus flink achterhaald.

Ik wil dat dit gaat veranderen en dat het juist gestimuleerd wordt om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven. Dat het wordt aangemoedigd door de overheid om in mogelijkheden te denken en door slim te ondernemen in deze digitale wereld zelf je inkomen te kunnen verdienen of op z’n minst je uitkering aan te kunnen vullen. Om de kans te krijgen een bedrijf op te bouwen, ondanks je beperking en hier zelf een boterham mee te kunnen verdienen. Ook al kun je (in mijn geval) maar maximaal twee uur per dag werken.

Dat dit in veel gevallen juist wordt afgestraft door het UWV, vind ik te absurd voor woorden en daar wil ik best mijn kop voor boven het maaiveld steken. Om tegen dit beleid te protesteren zodat hopelijk andere, gemotiveerde uitkeringsgerechtigden, niet in deze situatie terecht zullen komen. Dat deze mensen ook de kans krijgen om binnen de grenzen van hun beperking en in hun eigen tempo een onafhankelijk bestaan op de kunnen bouwen.

En dat ik daar dan kritiek op krijg van mensen die dat niet snappen, dat moet ik maar voor lief nemen ben ik bang…