Selecteer een pagina

Dag twee van het nieuwe jaar.

En damn, wat heb ik een baaldag zeg! Heb zin om overal tegen aan te trappen, irriteer me mateloos aan van alles en nog wat en zelfs mijn katjes kunnen niks goed doen. Ik ben zelfs tegen ze aan het mopperen.

En terwijl ik weer in mijn negatieve spiraaltje naar beneden zit, bedenk ik me hoe kinderachtig ik bezig ben. Dag twee van het nieuwe jaar, dag twee zonder bedrijf en ik loop te miepen! “Zou dit het verwerkingsproces zijn?” vraag ik me hardop af.

Het begon in november met een shock: nee dit kan niet waar zijn! Vrij snel daarna kwam de aanvaarding: dan maar het roer omgooien en mijn bedrijf stopzetten. Daarna kwam boosheid: @#!($(%^)$%)#. En nu voel ik boosheid én verdriet…

En dat verdriet vind ik niet leuk. Ik voel me waardeloos, nutteloos en maak me zorgen over de toekomst. Met name over mijn financiële toekomst. Want tja, in februari valt de rekening voor het eigen risico weer op de mat (ja, dat gaat zo snel bij mij). Moet ik weer bijna nieuwe lenzen bestellen en raakt het kattenvoer ook op. Uiteraard is dit peanuts vergeleken met de ‘echte’ problemen. Maar bedoel ermee te zeggen dat het leven best duur is en met alleen een uitkering het toch altijd weer passen en meten is. Toch zijn die kleine dingen voornamelijke de dingen waar ik me nu druk om maak. Van die dingen waar het helemaal niet om gaat.. maar op dat moment gewoon het makkelijkst om tegen aan te schoppen!

Ik herinner mezelf eraan dat ik op dit moment toch niks aan die situatie kan veranderen en ik beter kan denken aan de voordelen die deze nieuwe ‘vrijheid’ met zich meebrengt. Werkt 9 van de 10 keer, maar nu even niet. Zelfs een theetje in de stad drinken met vriendinnetje zorgt er niet voor dat ik vrolijker word..

Baaldag #1 van 2015 is officieel een feit. Morgen maar weer die positivo uithangen, nu trek ik het dekentje op mijn bank nog wat verder over me heen! SNIK 🙁