Selecteer een pagina

Zondagmiddag had ik een huiskamerlezing over Waanzinnige Plannen. Marcel van Driel, de schrijver van het gelijknamige boek en de opvolger: Geen Tijd Geen Geld Toch Doen, vertelde zijn verhaal en de lessen die hij had geleerd die ons konden helpen bij de realisatie van onze eigen waanzinnige plannen. Het was een fijne middag met leuke, inspirerende mensen. Een aantal kende ik al, de anderen niet of alleen van naam via social media.

Na ongeveer twee uur was Marcel klaar met zijn verhaal. En toen gebeurde er iets waar ik niet blij van werd. Toevallig schreef ik er in een vorig blog ook al over. Er werd een voorstelrondje geopperd. Wie ben je en wat doe je?

PFFFFF… En ik was nog wel zo blij geweest dat we dat in het begin hadden overgeslagen. Helaas pindakaas voor mij. Ik zat halverwege de kring en had dus al een aantal super inspirerende mensen voor me. Allemaal ondernemend, gepassioneerd en velen met een goedlopende business of heel hard op weg naar succes.

Even daarvoor had Marcel het in zijn lezing gehad over het interne stemmetje dat iedereen heeft en vaak hetzelfde zinnetje herhaalt als je iets nieuws verzint of gaat doen. ‘Ik hoor er niet bij,’ of ‘Ik kan dit niet,’ kwamen voorbij. Toen we het erover hadden herkende ik het stemmetje wel, maar wat het zinnetje van mij was, daar kon ik even niet opkomen.

En toen was ik aan de beurt om mezelf voor te stellen. BAM! Daar was het stemmetje dat door mijn hoofd gonsde, ‘Ik ben niet goed genoeg’. Luid en duidelijk. Een zin als deze, is vaak gebaseerd op angsten uit het verleden en een reflex van je hersenen, die bij enge situaties liever heeft dat je vlucht of de situatie uit de weg gaat, dan dat je de uitdaging aangaat. Ik weet dat het onzin is en er niet naar moet luisteren, toch ik voelde het op dat moment wel.

‘Ehh, ja… Ik ben Sylvia en ik doe eigenlijk niet zo veel,’ begon ik hakkelend. ‘Ik rust veel uit, lees veel boeken, drink regelmatig kopjes thee en koffie met vriendinnen in de stad en geniet van de zon als hij schijnt’. Ik wist dat ik mezelf er mee te kort deed, maar op dat moment kwamen die woorden eruit.

‘Echt niet!’ Riep één van de dames die ik al kende. ‘Syl is fulltime Stoere Chick!’ Waarop iedereen moest lachen, inclusief ikzelf. ‘En schrijft aan haar boek,’ roept een ander. ‘En is een heel lief vriendinnetje die altijd goede adviezen geeft,’ zegt vriendin B die naast me zit.

Even weet ik niet wat ik moet zeggen. ‘Dat dus ook allemaal,’ zeg ik tenslotte. Daarna gingen we gelukkig verder met de persoon naast me die verteld dat ze wereldreiziger is en om dat te kunnen bekostigen een online training heeft ontwikkeld voor virtual assistent’s (hoe cool?!).

En terwijl het ene na het andere mooie verhaal verteld wordt, zit ik nog een beetje na te denken over mijn iets wat ‘lompe’ actie. Ik weet dat ik net zo waardevol ben als al die anderen die wel een mooie baan of bedrijf hebben. Ik weet het en toch vergeet ik het soms. Zeker bij van die voorstelrondjes waarin ik on-the-spot even in een paar korte zinnen moet definiëren wie ik ben en wat ik doe. Daar word ik onzeker van en weet ik niet wat ik moet zeggen. Fulltime stoere chick zijn, spreekt me eigenlijk nog wel het meest aan én verhalen vertellen, daar ben ik geloof ik ook wel goed in ;).