Selecteer een pagina

Onderweg naar huis ontmoet ik een meisje met fietsje dat mijn hulp vraagt. Nietsvermoedend sluit ik een vriendschap en krijg ik een onverwachte uitnodiging.

Met wat boodschappen onder m’n arm loop ik naar huis. Op de speelplaats waar ik langsloop gillen de kindjes van plezier. Er is een watergevecht aan de gang en een regenboog aan waterballonnen vliegt door de lucht. Glimlachend vervolg ik mijn weg als ik ineens een klein meisje met haar fietsje op een leeg parkeervak zie staan.

‘Hoi,’ zegt ze vrolijk. Ik groet haar terug en wil weer doorlopen als ze vraagt of ik haar wil helpen. Ietwat verbaasd kijk ik haar aan. Zo’n klein meisje, ik schat haar maximaal een jaar of vijf, die aan mij als wildvreemde voorbijganger vraagt of ik haar wil helpen.

Ze vertelt me dat ze graag op de speelplaats wil fietsen, maar dat haar fietsje te zwaar is om op de stoep en het trapje te tillen. Die kleine krullenbol weet precies wat ze wil, mooi vind ik dat. Dus zet ik mijn boodschappen op de stoep en til het fietsje voor haar op de speelplaats.
‘Dankjewel!’ Roept ze blij als ze wegfietst en zwaait me na. Ik zwaai terug en pak mijn boodschappen weer op.

Zo, mijn goede daad van vandaag weer gedaan, denk ik bij mezelf als ik mijn weg vervolg.

Na drie stappen te hebben gezet komt het meisje weer naast me fietsen.
‘Kom je vrijdag ook?’ vraagt ze.
‘Wat is er vrijdag dan?’ vraag ik haar op mijn beurt.
‘Ow, gewoon spelen,’ zegt ze alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze stopt en draait zich half om.
‘Daar woon ik,’ wijst ze naar één van de portieken aan de overkant, ‘en jij?’. Ik wijs haar aan waar ik woon.

‘Oke, tot vrijdag,’ zegt ze vervolgens kordaat, ‘en neem je speelgoed mee he!’ Ze roept nog doei en fietst hard weg richting de andere spelende kindjes.

Met een big smile loop ik verder, ik ben gewoon uitgenodigd voor een speeldate. Natuurlijk ga ik vrijdag niet met mijn speelgoed bij haar spelen, ik heb niet eens speelgoed en we schelen zo’n 27 jaar, maar het is wel leuk dat ze me heeft gevraagd. 🙂