Selecteer een pagina

Kantoorvolk.

Tegenwoordig loop ik naar de praktijk waar ik fysiotherapie krijg. Ze zijn sinds begin dit jaar verhuisd naar een nieuwe locatie en die zit wat verder uit de buurt. Plus mijn fiets is kapot.

Nu zou ik op mijn scooter kunnen gaan, dan zou ik er binnen vijf minuten zijn. Maar aangezien ik wel wat meer beweging kan gebruiken en het steeds beter weer wordt, loop ik nu meestal de vijftien minuten heen en na de therapie ook weer terug.

Die twee keer per week dat ik dat stuk loop verbaas ik me keer op keer weer over al die mensen achter de ramen. Kantoorvolk. Ik loop namelijk langs veel kantoren waar medewerkers voorovergebogen achter hun bureau zitten. Meestal staren ze naar hun computerschermen, soms hangen ze telefonerend achterover in hun bureaustoel.

Keer op keer zie ik dezelfde mensen zitten. Ik begin al een beetje te herkenen wie bij welk bedrijf werkt. De personen die met hun gezicht naar het raam zitten kijken vaak op als ik voorbij loop. Dat zullen ze wel bij iedereen doen denk ik dan.  Soms wil ik even naar ze zwaaien, gewoon als groet ofzo. Ik doe het nooit.

Ik heb medelijden met die mensen. Kantoormedewerkers die bijna acht uur per dag, vijf dagen per week voorovergebogen achter hun computer zitten. Starend naar beeldschermen en uitvoeren waarvoor ze betaald worden.

Nu zou ik voor geen goud met ze willen ruilen, maar er was een tijd dat ik ze benijdde. Die periode na mijn operatie, waar iedereen elke dag weer lekker naar zijn werk kon en ik thuis mezelf zielig zat te vinden. Zeker toen na een half jaar bleek dat ik helemaal niet meer zou kunnen werken. Ik had super veel pijn en kon eigenlijk nog niks. Toch was ik (eigenwijs als ik was) al weer aan het solliciteren naar een kantoorbaan*.

In die tijd vond ik het zelfs fijn om ‘s ochtends rond half negen op mijn fiets te zitten, of juist rond half zes in de middag. Dan voelde het net alsof ik er ook een beetje bij hoorde. Fietsend naar of van een werkbestemming, onderdeel zijn van de werkende maatschappij.

Lang heb ik gedacht dat ik er alleen maar toe zou doen als ik werk had. Dat ik er dan bij zou horen, interessanter voor anderen zou zijn. Misschien zelfs wel om me te verantwoorden voor mijn bestaan…

Want als je geen werk hebt is dat voor sommige toch ongemakkelijk. Zeker als je op een feestje tegen een onbekend iemand  als antwoord “Niets eigenlijk” geeft op de vraag “En wat doe jij?”. Dat ik iets heel heftigs heb meegemaakt en dat mijn lijf niet sterk genoeg meer is om te werken, dat vond ik maar onzin. Soms vind ik dat nog steeds. Op dagen dat ik slecht in mijn vel zit, of als ik bij de kassa van de supermarkt af wil rekenen en de pinautomaat aangeeft dat ik te weinig saldo op mijn bankrekening heb. Stomme ..%^&@(!_{~#.. uitkering denk ik dan.

Gelukkig weet ik, op die paar keer na dan, dat ik er WEL toe doe. Ook nu ik geen werk/bedrijf meer heb, ben ik evenveel waard als toen ik nog wel werkte. Het is geen schande om niet te kunnen werken en daarvoor een uitkering te krijgen**. Ben echt heel erg blij dat dit kan. Mijn haat/liefde verhouding met het UWV is er nog steeds, maar ik besef wel hoe enorm goed we het hebben in Nederland.

Diep in mijn hart zou ik het liefste wel gewoon willen werken. Zelf mijn eigen geld verdienen. En zelfs een kantoorbaan klinkt dan nog niet eens zo gek. Haha geintje natuurlijk! Ik vind het knap dat mensen dat kunnen, maar zou echt niks voor mij meer zijn 🙂 Ondernemen en mensen helpen, dat is waar mijn hart ligt en waar ik hopelijk snel weer mee kan beginnen.

Tot die tijd probeer ik te genieten van het feit dat ik ongestraft een vers bakje koffie kan drinken in het zonnetje en niet aan werk / leidinggevende/ klanten / deadlines hoef te denken. Life is good! 

 

 

* Die sollicitatie liep uiteindelijk uit op niets. Ik was heel ver in de procedure, maar toen bleek er ineens iemand tussendoor te zijn gekomen die meer talen sprak dan ik. Dat is vast het geval geweest, maar denk ook dat ze het niet zo zagen zitten met mij en mijn rug. Durfde ze alleen niet in mijn gezicht te zeggen. Achteraf geef ik ze 100% gelijk. Had mezelf ook niet aangenomen in deze situatie. 

** Al vind ik dat als je kan werken, je er alles aan moet doen om een baan te vinden. Personen met rugklachten in de ziektewet die wel zwart de badkamer van de buurman kunnen verbouwen, of dames in de bijstand die 40 uur per week schoon kunnen maken bij adresjes, verdienen geen uitkering naar mijn mening. Daarvoor is het vangnet niet bedoeld.